ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΣ ΡΩΤΗΣΟΥΝ ΤΟΝ κ. Π.ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ!

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΗΜ. ΜΟΣΧΟΥ, μέλους της Ν.Ε. Αχα'ι'ας του ΣΥΝ

Προκειμένου να εξετασθεί μια αίτηση μετανάστη για παραμονή στη χώρα μας, έπρεπε να είχε αυτός στην κατοχή του την προηγούμενη άδεια ή βίζα. Ωστόσο ο νόμος ορίζει, ότι όταν πρόκειται για εξαιρετικούς λόγους προβλέπεται η δυνατότητα, με τη σύμφωνη γνώμη της αρμόδιας Επιτροπής, να παρέχεται σε αυτόν άδεια διαμονής.

Αυτό το τόσο απλό, δεν είχε γίνει δυνατόν να κατανοηθεί από τους υπευθύνους στον τόπο μας (Υπουργούς, Νομάρχες, Δημάρχους κ.λ.π.) επί τόσο καιρό. Ώσπου άρκεσε η απεργία πείνας των δεκαπέντε μεταναστών στα Χανιά για να αφυπνιστεί ο Υπουργός Εσωτερικών .

Προφασιζόταν έλλειψη διεξόδου στη Νομοθεσία, για να τους χορηγήσει άδεια παραμονής. Τίποτε δεν εμπόδιζε τον κ. Υπουργό και δεν τον εμποδίζει να υπογράφει παραμονή σε πρόσφυγες και μετανάστες. Απλά έπρεπε και πάλι να γίνουμε ρόμπα από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ και από τον Συνήγορο του Πολίτη, ώστε να προχωρήσει στα αυτονόητα.

Η «Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα Προσφύγων και Μεταναστών» που μερίμνησε για το θέμα - όσο οι απεργοί πείνας τραβούσαν τον ανήφορο του Γολγοθά τους - επισημαίνει ότι μπορεί ο κάθε Υπουργός να υπερκεράσει τα τυπικά κωλύματα εφόσον συντρέχουν «λόγοι υγείας ή ειδικοί λόγοι».

Έτσι ο Υπ. Εσωτερικών υπέγραψε τη σχετική απόφαση, μετά και την παράσταση προς αυτόν του προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Αλαβάνου που έφερε το θέμα και στη Βουλή. Και οι μεν απεργοί μετανάστες πήραν την άδεια παραμονής, η δε Ευρωπαική Επιτροπή καμία ενόχληση.

Το δε ΦΕΚ αναφέρει: «Σε ιδιαιτέρως εξαιρετικές περιπτώσεις που σχετίζονται με την συνδρομή επείγουσας ανάγκης για την διαφύλαξη της υγείας υπηκόων Τρίτων Χωρών, της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και γενικότερα της επίτευξης των στόχων του Ευρωπαικού Συμφώνου για την Μετανάστευση και το Άσυλο, οι οποίες δεν πληρούν τις οριζόμενες από τις διατάξεις του ν. 3386/05 όπως ισχύει (..) δύνανται να παραπέμπονται στη ανωτέρω Επιτροπή από τον υπουργό Εσωτερικών».

Και το ερώτημα έρχεται αβίαστα. Δεν συντρέχουν ειδικοί λόγοι για εκείνους τους σύγχρονους αθλίους του Β. Ουγκό που ξημερωβραδιάζουν στα λασπόνερα του καταυλισμού της Τερψιθέας, όταν μάλιστα ανάμεσά τους είναι παιδιά που έφυγαν από το Αφγανιστάν για να μην τα επιστρατεύσουν αναγκαστικά οι Ταλιμπάν;

Αυτό το ερώτημα έβαλε και ο Αφγανός δημοσιογράφος Μπασίρ που πήρε άσυλο στην Ιταλία και μίλησε στην Πάτρα, την π. Παρασκευή, στα πλαίσια της εκδήλωσης του περιοδικού ΕΚΤΟΣ ΓΡΑΜΜΗΣ. Αλλά και Ιταλίδα ακτιβίστρια Αλεσάντρα, της οργάνωσης «Rassismo stop» που κάνει διδακτορικό για τα ανθρώπινα δικαιώματα και επισκέφθηκε τον καταυλισμό με τα μέλη της «Κίνησης Προστασίας Μεταναστών και Προσφύγων», απόρησε με αυτά τα χάλια που είδε. Αργότερα στην ομιλία της για τους πρόσφυγες στην Ιταλία εξομολογήθηκε: «Έλεγα ότι στην Ιταλία η κατάσταση για τους πρόσφυγες είναι άσκημη. Τώρα με ό,τι διαπίστωσα, ομολογώ ότι εδώ είναι ακόμη πιο χειρότερα».

Τα άκουγα όταν μετάφραζε ο πατρινός γιατρός Ηλ. Παρασκευόπουλος και έλεγα μέσα μου: ''Πάλι για το γάιδαρο καβάλα θα είμαστε ως πόλη, όταν η Αλεσάντρα θα δημοσιεύσει το διδακτορικό της''.

Γιατί όπως είπε, στη Βενετία για παράδειγμα, ο Δήμος, με δήμαρχο έναν αριστερό φιλόσοφο της ιταλικής διανόησης, αναλαμβάνει τη διαχείριση κέντρου φιλοξενίας των προσφύγων, σε μονοκατοικίες στο δασάκι στην άκρη της πόλης, για ένα 8μηνο περίπου, μέχρι να τους δοθεί το άσυλο. Η δε κυβέρνηση Πρόντι έχει φροντίσει και με νόμο θεσπίστηκαν ετησίως κονδύλια για τους πρόσφυγες. Όποιος δε, πρόσφυγας περάσει τη λιμενική ζώνη απαγορεύεται να απελαθεί.

Ας τα μαθαίνουν όσοι δεν τα γνωρίζουν και ας τα ακούνε όσοι λένε πως τους απαγορεύει η Κοινότητα να δώσουν χαρτιά στους πρόσφυγες. Και τέλος ας ρωτήσουν και τον κ. Παυλόπουλο, αν αμφιβάλλουν!

Πηγή: Δημοσιεύτηκε το Σάββατο 14-2-09 στην Εφημερίδα ΣΗΜΕΡΙΝΗ Πάτρας

ΑΦΗΜΕΝΑ ΣΤΗ ΜΟΙΡΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

της Μαρίας Καλυβιώτου

Παράδεισο για τους traffickers χαρακτηρίζει τις ισχύουσες συνθήκες στην Ελλάδα η Simone Troller, ερευνήτρια του Παρατηρητηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Τη συστηματική αποτυχία παροχής προστασίας στους ασυνόδευτους ανηλίκους μετανάστες που φθάνουν στην Ελλάδα καταγγέλλει η Human Rights Watch, ενώ υποστηρίζει πως περίπου 1000 ασυνόδευτα παιδιά, μετανάστες και αιτούντες άσυλο, εκτιμάται ότι θα έχουν φτάσει στην Ελλάδα μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους. Οι μαρτυρίες παιδιών προκαλούν αποτροπιασμό.

Δήμιοι - κρατικοί υπάλληλοι επιδίδονται σε εικονικές εκτελέσεις

Σε εικονικές εκτελέσεις, συστηματικούς ξυλοδαρμούς και κρατήσεις, ακόμη και δεκάχρονων κοριτσιών, συχνά μαζί με ενήλικες, συνθέτουν το σκηνικό των βασανιστηρίων στα οποία επιδίδονται οι δυνάμεις καταστολής, σύμφωνα με τη Human Rights Watch. Παράλληλα, τα ποσοστά χορήγησης πολιτικού ασύλου είναι μηδαμινά, διαιωνίζοντας τον φαύλο κύκλο της κακομεταχείρισής τους, με το ποσοστό αναγνώρισης της προσφυγικής ιδιότητας σε πρώτο βαθμό στην Ελλάδα να ανέρχεται μόλις στο 0,03%.

Άσυλο

Όσον αφορά στη χορήγηση ασύλου, για τα παιδιά ισχύει ακριβώς ό,τι και για τους ανήλικους, ωθώντας τα σε ριψοκίνδυνα ταξίδια για άλλες ευρωπαϊκές χώρες, με παράνομο τρόπο, με αποτέλεσμα να υπόκεινται σε επαναπροωθήσεις στην Ελλάδα, ως χώρα εισόδου τους, με βάση των κανονισμό Δουβλίνο ΙΙ της Ε.Ε. Κάποια παιδιά είπαν πως οι συνεντεύξεις τους διήρκεσαν μόλις λίγα λεπτά, ενώ σε κάποια δεν δόθηκε καν η ευκαιρία να εξηγήσουν τους λόγους που τους ώθησαν να φύγουν από τις πατρίδες τους.

Άστεγα παιδιά μετρούν τ' άστρα

Πλήθος παιδιών δεν έχουν στέγη, αφού το υπ. Υγείας χρηματοδοτεί μόλις 200 θέσεις σε κέντρα μέριμνας. Έτσι, κοιμούνται σε πάρκα και σε διαμερίσματα με άγνωστους ενήλικες. “Δεν μένω πουθενά. Κρυώνω σε όλο το κορμί μου. Δεν αισθάνομαι ασφαλής. Κάνω βόλτες μέχρι τη μία ή τις δύο το πρωί” είπε ο Αντίσα Π. από τη Νιγηρία, άστεγο παιδί που κοιμάται απροστάτευτο σε πάρκα, παρότι έχει ζητήσει άσυλο.

Κέντρα κράτησης

Στα κέντρα κράτησης οι συνθήκες είναι απάνθρωπες, ενώ όταν τα παιδιά απελευθερώνονται από αυτά, μένουν εντελώς απροστάτευτα, με μοναδικό “εφόδιο” μια διαταγή απέλασης, στην οποία αναγράφεται η υποχρέωση να εγκαταλείψουν τη χώρα εντός 30 ημερών, με... τον τρόπο να παραλείπεται.

“Δεν είχα κρεβάτι, μόνο μια κουβέρτα. Η κουβέρτα ήταν βρώμικη και είχε πολλά ζωύφια που τσιμπούσαν. Δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε.”, είπε η Σαρζάντ Π., ένα δωδεκάχρονο κορίτσι από το Αφγανιστάν, που συνελήφθη και κρατήθηκε σε μεθοριακό φυλάκιο στον Έβρο.

Παιδιά - θύματα δικτύων διακίνησης

Υπό αυτές τις συνθήκες, μεγιστοποιούνται οι κίνδυνοι της εκμετάλλευσης της εμπορίας, με το πρόσωπο της δεκάχρονης Fatime S. από τη Σομαλία, να ανέρχεται σε έμβλημα κρατικής ανευθυνότητας.

“Είπα στην αστυνομία πόσο χρονών είμαι, αλλά δεν είχαν άλλο μέρος για μένα. Συνελήφθη στα σύνορα. Έχω ένα χαρτί για να φύγω σε ένα μήνα. Ήμουν στη φυλακή για 15 ημέρες. Αλλά προηγουμένως είχα συλληφθεί στο αεροδρόμιο δύο φορές και αφέθηκα ελεύθερη. Είμαι μόνη. Δεν έχω κανέναν εδώ. Εάν με αφήσουν ελεύθερη, θα πάω στην πλατεία Ομονοίας. Δεν έχω κανέναν. Είμαι στην Ελλάδα εδώ και έξι μήνες. Ήρθα από το αεροδρόμιο”.

Συστάσεις

Η Human Rights Watch προτείνει την αύξηση των αριθμό θέσεων στα κέντρα κράτησης και τον παράλληλο σχεδιασμό προγραμμάτων, που θα διευκολύνει την πρόσβασή τους στην Πολιτεία. Επιπλέον, ζητά τη νομιμοποίηση των ανηλίκων μεταναστών για όσο βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια και να διασφαλισθεί η ύπαρξη ικανών επιτρόπων και να αναμορφώσει ολόκληρο το σύστημα ασύλου.

Οι προτάσεις κατατέθηκαν και στην επιτροπή ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Βουλής, ωστόσο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι απορίες του κ. Σανιδά, ο οποίος περιορίστηκε στο να ρωτήσει την κ. Troller: “Ποιος σας έδωσε την άδεια να έρθετε στην Ελλάδα, να μιλήσετε με ασυνόδευτα παιδιά και να κάνετε μια έκθεση σαν αυτή;”.

Πηγή: Η Αυγή - 06/01/2009

Η ΕΙΚΟΝΑ, Ο ΛΟΓΟΣ, Η ΔΡΑΣΗ: ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ

της Όλγας Λαφαζάνη

Αν παρακολουθούσες από το 10ο όροφο μιας πολυκατοικίας τους δρόμους της εξέγερσης ή από τους τηλεοπτικούς δέκτες το πλήθος δεν θα μπορούσες να ξεχωρίσεις ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και ταυτότητες. Αν όμως ήσουν στους δρόμους, μπορούσες να αφουγκραστείς αυτό που γινόταν. Έβλεπες δίπλα σου φοιτητές, μαθήτριες, πρόσφυγες, μετανάστριες, κόσμο «του χώρου» και ανθρώπους που δεν μπορούσες να φανταστείς να είναι δίπλα σου σε διαδήλωση, ανθρώπους κάθε ηλικίας. Ένα πλήθος που δεν θύμιζε τίποτα από όσα έχουμε ζήσει στην Ελλάδα, ένα πλήθος που εντέλει, όπως πάντα στους δρόμους, γινόταν πάλι ένα, δενόταν με αλληλεγγύη και συντροφικότητα.
Πρόσφυγες και μετανάστες/ριες ήταν εκεί, κάθε στιγμή: στις διαδηλώσεις, στο Πολυτεχνείο, στα μαθητικά μπλοκ, στα πεζοδρόμια, στα σπασμένα μαγαζιά. Το κομμάτι της κοινωνίας που είναι το πιο καταπιεσμένο, που έχει βιώσει την αστυνομική βία και καταστολή στην καθημερινότητά του, σε όλες τις εκφάνσεις της –από τους ελέγχους στο δρόμο μέχρι τις απελάσεις στα σύνορα, από την κρατική ασυδοσία και γραφειοκρατία μέχρι τους θανάτους στο Αιγαίο- ήταν εκεί. Άλλωστε δεν έχει και πολλά να χάσει. Γιατί αυτές οι μέρες ήταν του Αλέξη αλλά και όλων αυτών που ζουν στην ανασφάλεια και το φόβο, όλων αυτών που θεωρούν πως τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν.
Οι μετανάστες/ριες δεύτερης γενιάς ήταν στους δρόμους, μαζί με τους συμμαθητές/ριες τους με τους οποίους δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν: ζουν στην ίδια γειτονιά, κάθονται στα ίδια θρανία, έχουν τα ίδια όνειρα. Η δεύτερη γενιά που πλέον δεν φοβάται, δεν σκύβει το κεφάλι: είναι τμήμα αυτής της κοινωνίας και διεκδικεί τα δικαιώματά της με αυθορμητισμό και φαντασία. Και στους δρόμους όλοι και όλες ήμασταν ίσοι, η πόλη ήταν δική μας: πειθαρχία τέλος, ζωή μαγική!
Όταν, βέβαια, ο φακός της τηλεόρασης έκανε ζουμ η εικόνα άλλαζε: καμιά δεκαριά μετανάστες/ριες να μπαίνουν σε ένα μαγαζί και να παίρνουν ότι έβρισκαν, εικόνα που την πρόβαλαν συνέχεια. Η στοχοποίησή τους από τα ΜΜΕ έγινε από τις πρώτες κιόλας μέρες: «πλιατσικολόγοι». Μια στοχοποίηση που ενεργοποιούσε κατευθείαν το αίσθημα ιδιοκτησίας των «νοικοκυραίων», που φαίνεται να ανησυχούν για τις περιουσίες και τις τζαμαρίες τους περισσότερο απ’ ότι για τα παιδιά τους. Το δικαίωμα στην ζωή, στην αξιοπρέπεια και το δικαίωμα στην ιδιοκτησία μπαίνουν στην ίδια ζυγαριά στον κυρίαρχο λόγο. Αυτοί που πλιατσικολογούν την δημόσια περιουσία, τα ταμεία, τις ζωές μας έχουν το θράσος να μιλούν για πλιάτσικο. Η στοχοποίηση όμως δεν έγινε μόνο σε επίπεδο εικόνας. Οι περισσότεροι συλληφθέντες είναι μετανάστες και πρόσφυγες που πιάστηκαν στους δρόμους με δυο ρολόγια ή μια ξυριστική μηχανή. Άσχετα με τις κατηγορίες, η ποινή τους θα είναι η απέλαση. Για το κράτος και τους κατασταλτικούς του μηχανισμούς είναι προφανές ότι δεν είμαστε όλοι και όλες ίσοι. Αλλά δεν σταμάτησε εκεί. Σε πρόσφατα δημοσιεύματα αναφέρεται ο όρος «λαθροτρομοκράτης» (Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 11/01/2009): δεν είναι αλήθεια πολύ πιο τρομακτικό από το σκέτο τρομοκράτης ή λαθρομετανάστης? Στο άρθρο αναφέρεται η ανησυχία της ηγεσίας του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης για τη συμμετοχή μεταναστών στον Επαναστατικό Αγώνα. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει «διατυπώθηκαν εκτιμήσεις ότι στο χώρο των μεταναστών έχουν ήδη συντελεστεί διεργασίες που οδηγούν στην ανάγκη επανεξέτασης της μεταναστευτικής πολιτικής μέσα στο γενικό πλαίσιο της δημόσιας ασφάλειας και τάξης». Η απάντηση θα είναι η γνωστή: περισσότερη καταστολή, αστυνομοκρατία, μεγαλύτερο έλεγχο της μετανάστευσης. Οι λύσεις που δίνουν είναι αυτές ακριβώς που αυξάνουν την αδικία, την καταπίεση, που γεννούν την οργή.
Για μας, τις μέρες του Δεκέμβρη αναδείχτηκε ότι οι μετανάστες και οι μετανάστριες είναι στην καρδιά των εξεγέρσεων, δεν είναι ένα παθητικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας που υπομένει την καταπίεση, αλλά ενεργά υποκείμενα που διεκδικούν να πάρουν τις ζωές τους στα χέρια τους, όπως όλες και όλοι μας. Μας θύμισαν τις εξεγέρσεις στο L.A. το ’92, στη Γαλλία το ’05. Είχαν όμως μια ειδοποιό διαφορά: στην Ελλάδα μετανάστες και ντόπιοι εξεγέρθηκαν μαζί. Δεν ήταν μια εξέγερση των προαστίων ούτε μια εξέγερση σε μια πόλη, δεν ήταν η εξέγερση μιας κοινωνικής ομάδας. Ήταν μια εξέγερση στο κέντρο των πόλεων, από την Αλεξανδρούπολη ως τα Χανιά και από τη Μυτιλήνη ως την Κέρκυρα, ενάντια στην καταστολή και την αδικία που βιώνουμε όλοι και όλες. Πιθανόν χωρίς συγκροτημένο πολιτικό λόγο, ανάλυση και αιτήματα, υποκινούμενοι από μια καθημερινότητα που συχνά είναι αβάσταχτη, από την οργή που γεννά η αδικία. Όπως γράφτηκε και στο κείμενο του Στεκιού Αλβανών Μεταναστών: «Αυτές οι μέρες είναι για τους εκατοντάδες μετανάστες και πρόσφυγες δολοφονημένους στα σύνορα, στα τμήματα, στους χώρους εργασίας. Είναι για όσες φορές σφίξαμε τα δόντια, για τις προσβολές που ανεχτήκαμε, τις ήττες που χρεωθήκαμε. Είναι για όσες φορές δεν αντιδράσαμε ενώ είχαμε όλους τους λόγους του κόσμου. Αυτές οι μέρες είναι όλων των περιθωριακών, των αποκλεισμένων, των ανθρώπων με τα δύσκολα ονόματα και τις άγνωστες ιστορίες. Είναι για τον Γκραμόζ Παλούσι, τον Λουάν Μπερντελίμα, τον Εντισόν Γιάχαϊ, τον Τόνυ Ονόυχα, τον Αμπντουρακίμ Ιντρίζ, τον Μοντασέρ Μοχάμεντ Ασράφ και τόσους άλλους που δεν ξεχάσαμε.»

Πηγή: Δελτίο Θυέλλης

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ

του Γιώργου Μανιάτη

Oι μετανάστες και οι μετανάστριες είναι το τμήμα της κοινωνίας που υφίσταται στο μεγαλύτερο βαθμό την αστυνομική αυθαιρεσία και βία, ή, σωστότερα, είναι εκείνοι στων οποίων το σώμα έχει εγκαθιδρυθεί τις δύο τελευταίες δεκαετίες το καθεστώς βίας και αυθαιρεσίας που όλοι σήμερα ομολογούν ότι επικρατεί στην ελληνική αστυνομία. Στα σύνορα, στα κέντρα κράτησης και τα αστυνομικά τμήματα, αλλά και στους δρόμους των πόλεων, στις εξακριβώσεις στοιχείων, στις επιχειρήσεις-σκούπα και στις ουρές στα τμήματα αλλοδαπών, συστηματικά ποδοπατείται η αξιοπρέπεια και απαξιώνεται η ζωή των μεταναστών-ριών. Είναι εκεί όπου η ρατσιστική, σεξιστική και σαδιστική νοοτροπία που διέκρινε ιστορικά τα σώματα ασφαλείας επανέρχεται και επιβάλλεται σε μαζική κλίμακα, απενοχοποιημένη και κοινωνικά νομιμοποιημένη, για να εξυπηρετήσει το στόχο της «καταπολέμησης της λαθρομετανάστευσης». Και, βεβαίως, δεν πρόκειται για ζήτημα ελλιπούς εκπαίδευσης, επίορκων και όσα άλλα. Η αστυνομική βία βρίσκεται στον πυρήνα της πολιτικής αποτροπής της μετανάστευσης, ως παραδειγματική βία (για την «αποθάρρυνση» όπως λέγεται των «λαθρομεταναστών») και διατρέχει όλο το «αποκαθαρμένο» και πολιτικώς ορθό λεξιλόγιο: έλεγχος, απώθηση, επαναπροώθηση, υποδοχή…

Από αυτή τη σκοπιά η εκτέλεση του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου μπορεί να ειδωθεί δεμένη σε μια αλυσίδα ατιμώρητων αστυνομικών εγκλημάτων σε βάρος των «άλλων», των «χωρίς χαρτιά», εκείνων που εξαιρούνται από τα δικαιώματα. Επίσης, κατά αυτόν τον τρόπο μπορεί να ερμηνευτεί η μαζική συμμετοχή μεταναστών, ιδιαίτερα των νέων, σε όλες τις εκφάνσεις της εξέγερσης του Δεκέμβρη. Πρόκειται για ένα στοιχείο που γενικά εκλαμβάνεται ως νέο και έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς η χωρίς προηγούμενο ένταση και διάρκεια των συγκρούσεων φάνηκε ότι έφερε κάτι από τις μητροπολιτικές εξεγέρσεις, από τα βίαια ξεσπάσματα των αποκλεισμένων μειονοτήτων και μεταναστών και ομολογουμένως δημιούργησε συνειρμούς με το Λος Άντζελες ’92 και ακόμη περισσότερο με τα παρισινά προάστια το 2005.

Βεβαία, τέτοιοι συνειρμοί ενέχουν πάντα τον κίνδυνο να οδηγήσουν σε απλοποιήσεις, επιφανειακές αντιστοιχίες και εύκολες ταυτίσεις. Σε αντίθεση με τη νεολαία των προαστίων που επιτιθόταν στις μαθητικές διαδηλώσεις των «λευκών», εδώ η μεταναστευτική νεολαία, η «δεύτερη γενιά» μεταναστών, υπήρξε αναπόσπαστο κομμάτι της εξεγερμένης νεολαίας, της μαθητικής, της οργισμένης και ενίοτε άγριας. Η εξέγερση του Δεκέμβρη δεν χαρακτηρίστηκε από εθνικούς και ταξικούς διαχωρισμούς, καθορίστηκε από την πολυμορφία στη δράση και κυρίως στην ορμή και αυθορμητισμό των μαθητών, ενώ είχε εξαρχής την υποστήριξη ευρύτερων τμημάτων της κοινωνίας.

Παρ’ όλα αυτά τα ΜΜΕ επιχείρησαν από την πρώτη στιγμή να διαχωρίσουν τους μετανάστες με αφορμή τις συλλήψεις για κλοπές από τις σπασμένες βιτρίνες. Το «πλιάτσικο» και επίσης οι «λεηλασίες», με τις προφανείς πολεμικές τους συνδηλώσεις, δημιούργησαν μια ισχυρή στερεοτυπική εικόνα: οι ξένοι ως όχλος λεηλατούν και πλιατσικολογούν τις περιουσίες μας. Κατά αυτόν τον τρόπο ένα δευτερεύουσας σημασίας επακόλουθο των εκτεταμένων επεισοδίων που σχετίζεται με την παραβατικότητα της φτώχιας αναδείχθηκε σε μείζον ζήτημα και χρεώθηκε εξολοκλήρου στους μετανάστες.

Αυτό που έχει σημασία εδώ δεν είναι το γεγονός ότι εκτός από μετανάστες, εξίσου Έλληνες «μας λεηλάτησαν» τα καταστήματα. Είναι ότι η προσπάθεια δαιμονομποίησης κατευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο τμήμα των μεταναστών: Τους περισσότερο αποκλεισμένους και φτωχούς, τους νεοεισερχόμενους, τους ασιάτες και αφρικανούς, τους «τράνζιτ» που εγκλωβίζονται στην Ελλάδα αποτυγχάνοντας να συνεχίσουν προς τη δυτική Ευρώπη. Αυτή η στοχοποίηση του πιο ευάλωτου και καταπιεσμένου κομματιού των μεταναστών και προσφύγων ταυτίζεται με την πρώτη συντονισμένη προσπάθεια της άκρας δεξιάς να συγκροτηθεί κοινωνικά μέσω αντιμεταναστευτικών κινητοποιήσεων και επιτροπών πολιτών, με πρώτη την Πάτρα και τον Αγ. Παντελεήμονα.

Από αυτήν την πλευρά έρχονται ιδιαίτερα ανησυχητικά σημάδια. Στην Πάτρα για την «αποτροπή επεισοδίων» στις διαδηλώσεις που ακολούθησαν τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, βρέθηκαν χέρι-χέρι μέλη της Χρυσής Αυγής και ΟΝΝΕΔίτες, «αγανακτισμένοι πολίτες» και «καταστηματάρχες», και μαζί τους ο Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας. Η ιδιότυπη αυτή «διαπαραταξιακή» συμμαχία έχει συγκροτηθεί τα δύο τελευταία χρόνια πάνω στις ευρείες συναινέσεις που δημιουργεί το μεταναστευτικό ζήτημα στην Πάτρα. Κατ’ αντίστοιχο τρόπο στον Άγιο Παντελεήμονα, οπού επίσης ζει κάτω από άθλιες συνθήκες σημαντικός αριθμός μεταναστών, τους τελευταίους μήνες η άκρα δεξιά επιχειρεί να κερδίσει δημοσιότητα και να παρέμβει στην τοπική κοινωνία εμφανιζόμενη ως επιτροπή πολιτών ενάντια στην υποβάθμιση της περιοχής. Δεν ήταν τυχαία τα μαχαιρώματα και οι «συλλήψεις» μεταναστών από ακροδεξιούς τις μέρες της εξέγερσης στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα.

Λαμβάνοντας αυτά υπόψη, το ζήτημα της μεταναστευτικής συμμετοχής στην εξέγερση του Δεκέμβρη μας ανοίγει τη δυνατότητα για μια προσέγγιση όχι μόνο της συμμετοχής των μεταναστών «μαζί μας» στους κοινωνικούς αγώνες, αλλά της ίδιας της μετανάστευσης ως φαινομένου με καθοριστική επίδραση στην σημερινή συγκυρία. Τα ίδια τα γεγονότα μας επιβάλλουν να δούμε τη μετανάστευση ως μια διαδικασία που παράγει κοινωνικά αποτελέσματα, δημιουργεί νέα υποκείμενα και αγώνες, αλλά και αποτελεί το πεδίο στο οποίο καταρχήν εφαρμόζεται το δόγμα ασφάλειας και επιβάλλονται νέες μορφές πειθάρχησης και καταστολής. Επίσης γίνεται σαφές ότι με αναφορά στη μετανάστευση επιχειρείται σήμερα να συγκροτηθεί ένας νέος χώρος κοινωνικής άκρας δεξιάς.

Σε αυτή τη συγκυρία, το μεταναστευτικό ζήτημα αποκτά κεντρική πολιτική σημασία, ιδιαίτερα, δε, κάτω από συνθήκες οικονομικής ύφεσης. Μέσα σε αυτή τη νέα κατάσταση θα δοκιμαστεί το αντιρατσιστικό κίνημα, αλλά και ολόκληρη η Αριστερά.

Πηγή: Η Εποχή - Εντός Εποχής - 37ο Φύλλο - 28/12/2008